Stwierdziła, że dzięki tym zabiegom nastąpiła u niej likwidacja tak zwanej „skorupy”:  jej skóra jest dokładniej oczyszczona, miękka, gładsza i jakby bardziej nawilżona. Maści i kremy są szybciej wchłaniane. Poza tym znacząco zmniejszyła się częstotliwość smarowań skóry i nadkażeń skórnych.

Sprawdziła na własnym przykładzie, że stosując prysznic Besty możliwe są kąpiele bez użycia płynu natłuszczającego oraz innych środków stosowanych u pacjentów z AZS.

Testy przeprowadzono w okresie  między 28 maja 2007 roku a 17 lipca 2008 roku. W eksperymencie uczestniczyło 11 pacjentów z lekkimi i poważnymi objawami Atopowego Zapalenia Skóry, w wieku od 3 do 31 lat.

Analizując pruritus (świąd), spiloplaxię z charakterystycznymi zaognionymi, czerwonymi plamami na skórze, czy liszajowacenie jako odpowiedź organizmu na swędzenie, drapanie i pocieranie, stwierdzono znaczne zmniejszenie uczucia swędzenia skóry, zaczerwienienia, suchości, zgrubienia, spękań, zarysowań, zadrapań oraz sączeń skórnych.

Dzięki kąpielom tylko w mikrobąbelkach unika się przenikania substancji drażniących, drobnoustrojów i alergenów do skóry i utrzymuje się funkcje ochronne skóry, zmniejszając swędzenie i drapanie.
Zmniejszył się również stan zapalny i prawdopodobieństwo zakażenia skóry bakteriami Staphylococcus aureus i pyogenes.

Poniżej przedstawiam wykres obrazujący złagodzenie objawów skórnych po 4 tygodniach japońskiego eksperymentu.

Mikrobąbelki usunęły bakterie i dzięki temu zadrapania szybko się zagoiły.
Dokładnie oczyściły skórę, co zwiększyło skuteczność zewnętrznie aplikowanych środków leczniczych.

W Japonii  analogiczne testy trwały 14 miesięcy i dopiero po tym okresie wyciągano wnioski.  W przypadku naszych eksperymentów z pewnością należy jeszcze poczekać na obiektywne opinie, chociaż powyższy opis wrażeń pacjentki daje nadzieję na znaczne złagodzenie objawów skórnych.

Czynniki drażniące – mydła, detergenty, wełna, włókna syntetyczne, kosmetyki, chlor, pyłki, kwiaty, piasek, kurz z roztoczami – powodują reakcje skóry w postaci swędzenia, wysypki i czerwonych plam.

Uporczywy świąd wywołuje drapanie skóry, w wyniku którego tworzą się liczne zarysowania, podatne na infekcję np. bakterią Staphylococcus, wirusem opryszczki, ale mikrobąbelki, dzięki swoim fizycznym własnościom, niszczą mikroorganizmy i umożliwiają gojenie się ran.

Pierwotnie eksperyment miał trwać tylko do końca 2010 roku, ale ten termin przedłużyłam do marca 2011 roku ze względu na różne okresy rozpoczęcia mikrobąbelkowych kąpieli z kolejnymi pacjentami oraz – co najważniejsze – z uwagi na zmienną reaktywność pacjentów, pojawiającą się  w wyniku działania czynników niezależnych od testowanego sposobu higieny ciała.

Od 30 września spotykałam się z rodzicami chorych dzieci i osobami dorosłymi w ich mieszkaniach.
Pomagałam im zainstalować nową słuchawkę prysznicową w ich łazienkach. Wyjaśniałam, na czym polega mechanizm działania mikrobąbelków, do czego służy filtr, który jest w komplecie z urządzeniem i jakich efektów powinni oczekiwać.

Uczestnicy eksperymentu w niczym nie ryzykowali. Otrzymali nowe urządzenia do wypróbowania. Nie ponosili żadnych kosztów i po zakończeniu doświadczenia mogli urządzenia kupić lub zwrócić.

Uzgodniliśmy wspólnie, że będą używać Besty do codziennej higieny ciała, testując, czy ten sposób mycia im służy.
Po eksperymencie tylko jedna osoba z Bytowa zwróciła urządzenie, pozostali uczestnicy postanowili urządzenie kupić.

Jak już wspomniałam, wiele czynników ma wpływ na poziom nasilenia objawów atopii.
Z obserwacji przebiegu tego testu i w wyniku moich rozmów z jego uczestnikami oraz wspólnej wymiany doświadczeń, uważam, że należy skupić uwagę na dwóch czynnikach: reaktywności na alergeny i środki drażniące skórę oraz na stresie. Dlaczego?
Ponieważ mamy bezpośredni wpływ na ich ograniczanie i dzięki własnym, racjonalnym działaniom, obniżenie poziomu nasilenia atopowego zapalenia skóry jest naprawdę możliwe.

Rozważmy poniżej, co się dzieje, gdy osoby z atopią są narażone na kontakt z alergenami.

Na skutek reakcji alergicznej z detergentem – alergenem, w surowicy pojawiają się swoiste dla alergenu przeciwciała immunoglobuliny E (IgE), które łącząc się z receptorami na powierzchni komórek tucznych, reagują z tym alergenem (detergentem), co powoduje rozpad komórek tucznych i uwolnienie aktywnych biologicznie substancji.

Przykładem takiej substancji jest histamina, która wywołuje świąd poprzez podrażnienie receptorów układu nerwowego oraz wysypkę i rumień w wyniku rozszerzenia naczyń krwionośnych.

Mikrobąbelkowy sposób higieny ciała bez uczuleń jest rozwiązaniem godnym uwagi.

Następnym razem przedstawię analogiczny test, który przeprowadzili Japończycy. Trwał dłużej, ponad rok. Załączę zdjęcia  japońskich pacjentów z lekkimi i ciężkimi objawami atopowego zapalenia skóry, które są dowodem, że badania naukowe idą w dobrym kierunku.

Ogólnie dostępne środki myjące zawierają składniki powierzchniowo czynne, które nie są w stanie dokładnie i szybko usunąć nadmiaru sebum i starej keratyny, zanieczyszczeń przylegających do wewnętrznej powierzchni porów skóry.
Po kąpieli z użyciem mydeł i zwykłej wody, wiele z nich pozostaje w porach, powodując swędzenie skóry, problemy z występowaniem łupieżu i nadmiernym wypadaniem włosów, pojawienie się przykrego zapachu, szorstkości oraz zaostrzeń skórnych objawów chorobowych. Co ważne, trudno jest również uzyskać i utrzymać odpowiedni stan czystości skóry przez dłuższy okres czasu.

Znani z proekologicznej innowacyjności  i przodujący w tym temacie Japończycy postanowili wykorzystać właściwości czyszczące drobniutkich, powietrzno-wodnych mikrobąbelków. W swoim wynalazku poprzez dodanie enzymów lipazy i proteazy do mikrobąbelkowej kąpieli, znacznie skrócili czas kontaktu z wodą w celu uzyskania efektywnej higieny ciała, co jest szczególnie istotne przy wspomaganiu leczenia atopowego zapalenia skóry.

Twórcy tego wynalazku przeprowadzili szereg badań, które wiarygodnie potwierdzają, że można szybko i skutecznie usunąć starą keratynę oraz nadmiar sebum z wnętrza porów skóry oraz utrzymać czystość ciała przez dłuższy okres czasu, zapobiegając dzięki temu chorobom skóry lub stanom zaostrzenia w przypadku ich występowania, a także przyśpieszając efekt uzdrowienia.
Co ważne, kompozycja ta ogranicza przyczyny uczuleń od czynników zewnętrznych, poprawia skuteczność stosowanych maści leczniczych i może być bezpiecznie stosowana przez osoby o szczególnie wrażliwej skórze.

Proteazy stosowane w kompozycji myjącej stanowią ogólną nazwę enzymów katalizujących hydrolizę wiązań peptydowych. Oto kilka z nich: chymotrypsyna – enzym proteolityczny, występujący w soku trzustkowym, subtylizyna – bioaktywny, keratolityczny enzym, złuszczający martwe komórki naskórka i działający nawilżająco, pepsyna – enzym o zdolnościach rozpuszczania, trawi martwy naskórek oraz występujące grzyby, bakterie i roztocza, katepsyna D i papaina – enzymy trawienne, enzymy rozkładające białka, oczyszczające pory skóry z nadmiaru tłuszczu i martwych komórek naskórka, nie zmniejszając przy tym naturalnego poziomu nawilżenia skóry, enzym kaspaza 8, którego niedobór towarzyszy chorobie atopowego zapalenia skóry i jej przewlekłym stanom, czy też pankreatyna w postaci wyciągu z trzustki – preparat trawiący białka, cukry i tłuszcze, zawierający w swym składzie enzymy trypsyny, amylazy i lipazy.

W mikrobąbelkowej kompozycji myjącej, każdy z powyższych proteaz może być wykorzystywany samodzielnie lub w połączeniach i to bez szczególnych ograniczeń. Przykładowo, aby uzyskać doskonały efekt mycia, Japończycy zalecają zastosowanie samej pankreatyny lub w kombinacji z innymi proteazami. Podobnie ilość wagowa stosowanych proteaz nie jest szczególnie ograniczona, gdyż można ich użyć od 0,01% do 0,5%wagowych w stosunku do całkowitej ilości tego mikrobąbelkowego wynalazku.

Przejdźmy teraz do lipaz – enzymów hydrolizujących tłuszcze do glicerolu i kwasów tłuszczowych, które również uczestniczą w opisywanym przeze mnie wynalazku japońskim.
Stosowane są różne lipazy, uzyskiwane z grzybów pleśniowych, takich jak Aspergillus niger, Rhizopus arrhizus lub dolemar, z drożdży – Candida cylindracea, z bakterii – Pseudomonas, itp.

Podobnie jak proteazy, mogą być stosowane samodzielnie lub w połączeniach kilku lipaz, a ich ilość wagowa też nie jest konkretną dawką, ponieważ mogą stanowić od 0,1% do 1,0% wagowych w stosunku do całkowitej ilości kompozycji.

Oprócz proteaz i lipaz,  w składzie mikrobąbelkowej kompozycji myjącej występują sole metali alkalicznych, które zmiękczają wodę i funkcjonują jako wypełniacz. Szczególnie korzystne jest, gdy kompozycja zawiera wodorowęglan sodu, siarczan sodu i boraks w ilościach wagowych od 95% do 99%.

Zaleca się również, aby kompozycja zawierała osuszacz na bazie krzemionki, np. Sylisia w ilości wagowej od 0,1% do 0,2%, którego właściwości stabilizują potencje proteazy i lipazy.

Japończycy twierdzą, że mikrobąbelkowa kompozycja myjąca w powyższym składzie nie powoduje uszkodzeń skóry i włosów, nie irytuje wrażliwej skóry ze względu na wyjątkowo niskie własności drażniące i może być bezpiecznie stosowana przez osoby w podeszłym wieku, jak również przez osoby cierpiące z powodu chorób skórnych, którym zalecono jak najkrótszy kontakt z wodą.

Co ciekawe, kompozycja ta w ilości 0,01% do 0,5% wagowych proteazy i 0,1% do 1,0% wagowych lipazy w stosunku do całkowitej ilości kompozycji, bardzo przyśpiesza efekt usuwania sebum i starej keratyny, przylegających do powierzchni wnętrza porów skóry, powodując znacznie dłużej utrzymującą się czystość i świeżość skóry. Ponadto na podstawie wielokrotnie przeprowadzonych badań stwierdzono szybszy efekt gojenia w przypadku chorób skórnych oraz usuwania problemów związanych z wypadaniem włosów, łupieżu i swędzenia skóry.

Brzmi to super! Ciekawa jestem, kiedy będzie można mikrobąbelkową kompozycę myjącą przetestować u nas w Polsce?

W sierpniu 2008 roku ukazał się kolejny artykuł Peter’a T.  Pugliese „Nowe Spojrzenie na Cellulit, Cześć II”, w którym opisane są zmiany patologiczne w tkance łącznej i tłuszczowej oraz nowy sposób leczenia cellulitu.

Cały proces tych zmian rozpoczyna się już od pierwszego cyklu menstruacyjnego. Od tego momentu następuje cykliczne niszczenie włókien kolagenowych, ukształtowanych pierwotnie w formie beleczek, oddzielających przedziały z tłuszczem.  Ten stan destrukcji trwa niestety przez wiele lat i jest regularnie kontynuowany.

Co miesiąc kolejny atak MMP jest wysyłany z macicy do wszystkich części ciała, siejąc spustoszenie w tkance łącznej.

Jakie jest faktyczne znaczenie estrogenu w tym procesie?

W 2008 roku nauka  jeszcze nie poznała, poza faktem, że istnieje nierozłączne powiązanie między estrogenem i MMPs.
Stwierdzono również, że wraz z comiesięcznym, destrukcyjnym atakiem MMP,  nie  pojawia się niestety stosowny zespół naprawczy, który uporałby się z tym całym bałaganem, jaki rozsiewa MMPs.

Następną patologią tego procesu jest uwolnienie tkanki tłuszczowej z elastycznych, ciasnych przedziałów.
Tłuszcz wydostaje się i przesuwa w górę i na boki poprzez labirynt uszkodzonych i poplątanych pasm włókien kolagenowych. Niektóre pasma pozostają jeszcze  połączone z warstwą mięśni i dolną częścią dermis (skóry właściwej), hamując ruch tłuszczu na przyległych obszarach ud i pośladków.

W następstwie tych zmian powierzchnia skóry zaczyna być pofałdowana, tworząc cellulit. W początkowej fazie występowania cellulitu, skóra nie przypomina jeszcze „pomarańczowej skórki”, dopóki jej fałd nie zostanie odpowiednio uszczypnięty palcami.

Z czasem może pojawić się ból, który wcześniej kojarzono z zapaleniem tkanki podskórnej lub ze zwyrodnieniem tłuszczowym jakiegoś typu. Być może dodatkowo towarzyszą temu jeszcze jakieś czynniki zapalne, biorąc pod uwagę stopień zniszczenia tkanki tłuszczowej na obszarze tworzenia się cellulitu. Wszystkie te uszkodzenia tkanki, wszystkie enzymy MMPs i wszystkie cytokiny muszą pozostawiać mnóstwo peptydów i samodzielnych tworów komórkowych, które są potencjalnie antygenowe.

W trzecim akcie destrukcji na obszarze cellulitowym (uda i pośladki) w dalszym ciągu kontynuowany jest cykl produkcyjny enzymów MMPs i powrót do destrukcji tkanki łącznej.  Organizm kobiety ma tylko jeden miesiąc, aby przygotować się do następnego ataku i kolejnej fali spustoszeń. Ten proces trwa aż do okresu menopauzy, ale, niestety,  w miejsce cyklu menstruacyjnego wejdzie kolejny sprawca.

W okresie rozrodczym organizm kobiety stopniowo traci zdolność produkcji kolagenu przez fibroblasty. Wydzielanie enzymów MMPs wzrasta, powodując zniszczenia włókien kolagenowych nie tylko w obszarze cellulitu, ale również wszędzie tam, gdzie znajduje się tkanka łączna. W tym okresie jajniki powoli przestają funkcjonować  i produkują mniej estrogenu. Tkanka tłuszczowa zyskuje lukę przestrzenną.  Kobiety o nadwadze 50 funtów, a nawet mniej (1 funt=0,454 kg), będą kontynuowały produkcję estrogenów w  komórkach tłuszczowych. Im więcej jest komórek tłuszczowych, tym więcej pojawia się produkowanego estrogenu.

Dzięki temu estrogen i MMPs mogą dalej prowadzić swój szczęśliwy żywot, pozostawiając spustoszenia  destrukcyjną działalnością, i niewiele może je zatrzymać,  ale jednak istnieją sposoby, aby ten proces przerwać.

Nowy sposób leczenia cellulitu

Pamiętając, że mamy do czynienia z poważnie zniszczoną tkanką, należy zrezygnować z intensywnego wałkowania, ssania, ciśnienia, radykalnych środków chemicznych, zastrzyków rozpuszczających tłuszcz, czy liposukcji (odsysania nadmiaru tłuszczu).

Na początek ważne jest, aby pomóc zniszczonej i mocno osłabionej tkance i dostarczyć jej dodatkowego wsparcia poprzez noszenie odpowiednich rajstop.

Amerykański lekarz – dermatolog Peter T.  Pugliese proponuje rajstopy typu Alive czy Supp-Hose. /Myślę, że w Europie produkują ich odpowiedniki/. Noszenie rajstop ma wiele zalet – pomoże osłabionej tkance, dodatkowo znacznie obniży tendencje do tworzenia się pajączków i żylaków oraz zmieni kierunek przepływu krwi.

Więcej jej popłynie w kierunku głowy i skóry, przez co poprawi się myślenie i kondycja skóry. Podczas stania czy siedzenia, 40% krwi znajduje się w nogach i w pośladkach. Ucisk odpowiednich rajstop oraz codzienny 10-20 minutowy spacer skieruje krew  w górne partie ciała. Dzięki takim działaniom poczujemy się również mniej zmęczone pod koniec dnia.

Nośmy zatem rajstopy. Według doktora Petera t. Pugliese mamy wybór : rajstopy i piękne nogi lub stringi i cellulit.

Następny krok to odpowiednia dieta, która działa pomocniczo w leczeniu cellulitu.
Wyeliminujmy cukier ze swojego jadłospisu – zwłaszcza ciasta, ciasteczka, kremy, cukierki, lody i napoje gazowane pod każdą postacią, zwłaszcza dietetyczne.
Kładąc nacisk na różnorodność protein, nieco tłuszczu, kompleks węglowodanów w postaci dużej ilości świeżych warzyw i owoców. Nie rezygnujmy z codziennych spacerów, i to bez względu na pogodę. Działajmy z planem i konsekwentnie go realizujmy.

Dodatkowo na godzinę przed spaniem lub rano przed włożeniem rajstop i udaniem się na spacer, należy przyjmować blokery estrogenów, na przykład genisteinę, będącą pochodną soi. Zawsze sprawdzajmy etykiety produktu z opisem składników. Jeśli produkt nie zawiera genisteiny, to go nie stosujmy.  Genisteina jest fitoestrogenem  1000 razy słabszym od estradiolu – estrogenu wytwarzanego naturalnie przez organizm.

W swojej wędrówce do receptorów estrogenowych w fibroblastach, hamują naturalne estrogeny, które tam również podążają.   Rozmieszczone na udach i pośladkach, nie kolidują z cyklem menstruacyjnym.

Proantocyjanidyny oligomeryczne to grupa wysoce efektywnych antyoksydantów, które są jednocześnie inhibitorami MMP.
Łączą się z kolagenem, zapobiegając w ten sposób przed przyłączaniem się MMPs do miejsc ich wiązań. Dzięki temu stanowią kluczowy produkt w walce z cellulitem.

Można przyjmować go doustnie lub miejscowo.
Doustnie -  w dawkach 100-200 mg dziennie, zależnie od wagi. Jako środek miejscowy, powinien być stosowany w dawkach nie mniejszych niż 0,5%, a nawet do 1,5%.

Źródłem proantocyjanidyn oligomerycznych jest kora sosnowa i drzewa cytrynowego, liście leszczyny, aronia, żurawina, wiśnie, olej rokitnika zwyczajnego, pestki winogron, a zwłaszcza miazga nasion winogron zielonych. Zawsze sprawdzajmy wiarygodność źródła produktu, mając na uwadze, że zapobieganie niszczycielskiemu działaniu MMP-1 jest istotnym krokiem w leczeniu cellulitu.

Również ważna jest  odbudowa kolagenu.
Kolagen – produkowany przez fibroblasty w skórze właściwej – jest  pod kontrolą wielu hormonów i innych przekaźników,  jak również przez zewnętrzne i wewnętrzne siły fizyczne. Głównym stymulatorem tworzenia się kolagenu jest kwas azjatycki – kompleks triterpenów, stymulujących fibroblasty do produkcji kolagenu. Wykazuje również działanie przeciwzapalne i gojące rany. Kwas azjatycki jest drogi, toteż można go zastąpić kwasem ursolowym, który jest także skuteczny i nie tak silny. Jeszcze lepszym wyborem jest stosowanie kwasu azjatyckiego z witaminą C, ponieważ oba składniki zwiększają produkcję kolagenu.

Na tym etapie szkoda została zatrzymana i tkanka wymaga naprawy.
Spora część tłuszczu w tkance musi być miejscowo oczyszczona. Odpowiednio ją formując poprzez noszenie rajstop i stosując powyższe środki terapeutyczne, tłuszcz powróci do pierwotnej konfiguracji.

Aby rozpocząć ten proces, część przemieszczonego tłuszczu należy wykorzystać.
Pamiętajmy, że tłuszcz jest magazynem energii, należy zatem wydobywać tę energię z przechowalni, aż do jego zmniejszenia. Jeden gram tłuszczu zawiera 9 kilokalorii , co stanowi sporo energii, ale na szczęście można tę energię wykorzystać bez wyczerpujących ćwiczeń.

Naszym celem jest skłonienie organizmu do wykorzystywania tłuszczu na udach i pośladkach poprzez stosowanie odpowiednich substancji. Tłuszcz jest metabolizowany w specjalny sposób. Dodanie nowego aktywatora- resweratrolu – składnika czerwonego wina i wielu innych naturalnych substancji -  przyczynia się do zapobiegania tworzeniu się nowych komórek tłuszczowych i pomaga w mobilizacji komórek tłuszczowych do wyjścia.

Dodatkowo w procesie naprawczym tkanki powinny uczestniczyć następujące substancje:
1. ekstrat koleusa forskohli , który stymuluje lipolizę,
2. teofilina lub octan teofiliny, substancje blokujące  enzym fosfodiesterazy przed zniszczeniem cyklicznego adenozynomonofosforanu (AMP) ,  kluczowego środka pobudzającego receptory beta w komórkach tłuszczowych,
3. karnityna lub acetylo – karnityna jest potrzebna do spalenia większej ilości kwasów tłuszczowych, produkowanych w adipocytach, które transportuje do mitochondriów, gdzie są konwertowane na dwutlenek węgla, wodę i energię.

Jeśli chodzi o zabiegi fizyczne, to dobrze wykonany drenaż limfatyczny pomoże zredukować płyn śródmiąższowy i obniży wewnętrzne ciśnienie, dzięki czemu stworzy odpowiednie warunki procesom naprawczym.  Czasami pomocne jest także ciepło, ale nie wyższe niż 36 stopni Celsjusza.

W domowych warunkach powyższy cel można uzyskać  dzięki zastosowaniu BiWash Vita-C.
W ten sposób wymasujemy skórę podwójnie, mocnym strumieniem mikrobąbelków z odległości kilku centymetrów i podciśnieniem wytwarzanym w głowicy prysznica, dotykając sitkiem powierzchni skóry. Przesuwając ruchem okrężnym ciepły strumień wodny wzdłuż kończyn, począwszy od stóp w kierunku górnych partii ciała, w miejscach objętych cellulitem poprawi się ukrwienie skóry i nastąpi odprowadzanie limfy.
Następnie wkładamy wspomniane wyżej rajstopy i udajemy się na codzienne, regularne spacery.

Amerykański lekarz – dermatolog Peter T.  Pugliese badał również znaczenie progesteronu w leczeniu cellulitu. Uważa, że fizjologiczne efekty progesteronu są duże i zróżnicowane, ale większość tych badań naukowych jest często sprzeczna i wątpliwa.

W moim konkretnym przypadku problem „pomarańczowej skórki” bardzo się zmniejszył, co jest pocieszające, ale zauważyłam jednocześnie, że całkowicie ustąpić nie chce.

W tym artykule podjęłam się próby wyjaśnienia, dlaczego tak się dzieje.

Dr Peter T. Pugliese – amerykański lekarz-dermatolog, konsultant biomedyczny,  naukowiec, autor wielu publikacji i kilku książek oraz twórca własnej linii pielęgnacji skóry pod nazwą Circardia by Dr. Pugliese – twierdzi, że cellulit jest jeszcze w dużej mierze niewyjaśniony.

Aby dokładnie poznać naturę cellulitu i dotrzeć do prawdziwych jego przyczyn,  należy prowadzić wielokierunkowe badania naukowe, które  niestety wymagają kosztownego finansowania i poważnych, politycznych bodźców.

Czy znajdzie się taki bodziec, jeśli nikt jeszcze nie umarł z powodu cellulitu?
Czy narzekania i poczucie dyskomfortu milionów kobiet stanowią istotny powód, aby wzbudzić polityczne zainteresowanie problemem cellulitu?

Dowiedzmy się na podstawie artykułu „A new look at Cellulite” Dr Petera T. Pugliese, czy świat medyczny jest już blisko wynalezienia skutecznej terapii na „pomarańczową skórkę”.

Czy cellulit jest chorobą, czy to tylko defekt kosmetyczny?

Pan Dr Peter T. Pugliese sugeruje, że biorąc pod uwagę definicję choroby i kilka elementów charakteryzujących cellulit, można dojść do wniosku, że jest to prawdziwa choroba, ponieważ występuje w niej proces patologiczny (destrukcja włókien kolagenowych), dotyczy określonych narządów (skóry), spowodowana jest różnymi przyczynami (zaburzenia hormonalne, wykazuje predyspozycje genetyczne, prowadzi do osłabienia tkanki łącznej i do nieprawidłowości w rozmieszczeniu tkanki tłuszczowej) oraz istnieją wyraźne oznaki i symptomy, które świadczą za tym, aby patogenezę cellulitu poddać bardziej szczegółowym badaniom.

Podstawowe informacje na temat cellulitu

1. Dotyczy przede wszystkim kobiet. /U mężczyzn musiałoby dojść do naprawdę poważnych zaburzeń systemowych i ciężkiej otyłości, aby pojawił się średnio rozwinięty cellulit/.
2. Posiada złożone cechy, dziedziczone genetycznie, ale których do tej pory jeszcze dokładnie nie zbadano. /Na przykład azjatyckie kobiety nie mają istotnych skłonności do tworzenia się cellulitu/.
3. Jest chorobą hormonalną, wywołaną przez estrogeny i sterowaną przez enzymy kolagenazy.
4. Koncentruje się na pośladkach i udach w okolicach około 4 cali powyżej kolan (1 cal=2,54 cm).
5. Jest chorobą uleczalną, ale jeszcze nie na tym etapie wiedzy biologicznej.

Czy istnieją już skuteczne metody leczenia cellulitu?

Medyczne porzekadło głosi, że jeżeli dysponujemy więcej niż jednym sposobem leczenia określonej choroby, to w takim razie nie wynaleziono jeszcze tego właściwego sposobu.
Prześledźmy zatem krążące teorie na temat przyczyn powstawania cellulitu.

Powszechnie sugeruje się, że cellulit jest zaburzeniem tkanki tłuszczowej z powodu braku ruchu i niewłaściwej diety.
Większość kolorowych magazynów o zdrowiu i urodzie zaleca odpowiednie ćwiczenia i dietę jako jedyny skuteczny sposób na pozbycie się „skórki pomarańczowej”.
Niestety, w odniesieniu do ostatecznego rozprawienia się z głównymi przyczynami powstawania cellulitu, efekt tych metod jest raczej marny.

Dwa układy – krążenia i limfatyczny – mają istotne znaczenie dla zdrowia człowieka, ale ich rola w powstawaniu cellulitu jest jednak niewielka.

Nie odnotowano również ani jednej toksyny i nie potwierdzono jeszcze ich fizjologicznych efektów tworzenia się cellulitu.

Zwyrodnienie tłuszczowe (lipodystrofia) sugeruje, że dzieje się coś nie tak z tkanką tłuszczową, krążą również teorie przemieszczonej wody i akumulacji płynu międzykomórkowego, podobnie jak trauma (wstrząs) i zwłóknienie.

Dr Peter T. Pugliese uważa, że obecne sposoby leczenia cellulitu, oparte na powyższych teoriach, działają niestety jak efekt „nowych szat cesarza”. Chociaż wizualnie trochę wygładzają skórę, nie likwidują jednak przyczyn nieprawidłowości w skórze i działają tylko tymczasowo.

Stosowanie ciśnienia, ssania, owijania, ciepła, masaży, podczerwieni nie mają trwałego wpływu na uporanie się z istotną przyczyną tworzenia się cellulitu, zaś nowsze sposoby, takie jak terapia laserowa, energia wysokiej częstotliwości i mikroprądy, mogą mieć pozytywne działanie jako uzupełnienie leczenia, ale nie są skuteczne jako wyłączna metoda.

Anatomiczne podstawy cellulitu

Cellulit to choroba tkanki łącznej, kojarzonej z nazwą kolagen. Wiele artykułów, zarówno naukowych, jak i tych popularnych, opisuje anatomię cellulitu w błędny sposób.

Weźmy jako pierwszy przykład górną część nogi, która składa się z naskórka, skóry właściwej, warstw tłuszczu i warstw mięśni. Dwie warstwy tłuszczu oddzielone są od siebie pasmem tkanki, zwanej fascia (powięź).
Z treści krążących artykułów wynika, że w tych strukturach nie ma różnicy między kobietą a mężczyzną, albo że jest niewielka, a to mija się z prawdą. Włókniste pasma, zwane beleczkami (trabecula), separują tłuszcz do oddzielnych przedziałów, które u mężczyzn są nieco grubsze i mocniejsze.

Drugim przykładem błędnego rozumowania niech będzie tkanka tłuszczowa. W treści artykułów podaje się, że składa się z tych samych kwasów tłuszczowych u obu płci i jest dokładnie taka sama w różnych obszarach organizmu.

To także nie jest zgodne z prawdą, ponieważ tkanka tłuszczowa, zlokalizowana na pośladkach i udach, zawiera więcej receptorów alpha-2 niż na innych obszarach anatomicznych.
Receptory  te hamują rozkład tłuszczu (lipolizę) i jego zużycie. Tworzona jest w ten sposób potencjalna rezerwa pożywienia dla niemowląt, która uruchamiana jest w sytuacjach kryzysowych, kiedy pokarm jest zbyt ubogi lub w okresie krańcowego głodu.

Czy geneza cellulitu tkwi w tajemnicy poczęcia?

Tajemnica poczęcia jest częścią magii narodzin, w której pomyślnie zakończona ciąża zależy od żywotności implantu, powstałego z zapłodnionego jaja. Co miesiąc organizm kobiety przygotowuje nową błonę śluzową macicy, aby umożliwić ciążę.

W całym okresie rozrodczym kobiety może dojść do 400 lub więcej cykli miesiączkowych. Enzymy, które co miesiąc budują i niszczą błonę śluzową, odpowiadają również za występowanie cellulitu u kobiet. Zrozumienie tego procesu wymaga znajomości biologii normalnego cyklu miesiączkowego.

Macica jest strukturą umięśnioną, wyścieloną błoną śluzową, która jest tkanką o dużej zdolności rozrostu (proliferacji) i wysoce unaczynioną. Co miesiąc, pod wpływem hormonów folikulotropowych FSH, jajnik zaczyna dojrzewać i formować komórkę jajową. Ten sam hormon stymuluje nowy cykl rozrostowy błony śluzowej macicy.

Cały ten proces zaczyna się w podwzgórzu, z którego określone hormony kierowane są do płata przedniego przysadki mózgowej, aby wyprodukować hormony folikulotropowe FSH i gonadotropowe (luteinizujące), niezbędne do przygotowania błony śluzowej. Sterują one produkcją i wydzielaniem żeńskich hormonów w jajnikach, estrogenów i progesteronów. Pod koniec tej fazy, jeśli do ciąży nie dojdzie, błona śluzowa musi być wydalona z organizmu kobiety.

Co ciekawe, ten sam proces inicjuje również stan zwany cellulitem.

Spróbujmy to dokładniej wyjaśnić.

W przypadku braku ciąży, ilość estrogenów i progesteronów spada do niskiego poziomu i rozpoczyna się usuwanie błony macicy poprzez proces rozkładania kolagenu. W tym procesie specyficzne enzymy metaloproteinazy MMPs rozszczepiają włókna kolagenowe, dzielą je na peptydy i aminokwasy, które następnie zostaną przetworzone w puli metabolicznej. Te same enzymy odpowiedzialne są również za degradację innych struktur kolagenu typu I w innych częściach ciała, zwłaszcza w udach i pośladkach, w obszarach, na których tworzy się cellulit.

Do pełnego zrozumienia rzeczywistej natury cellulitu warto teraz przywołać podstawowe informacje na temat enzymów MMPs. Enzymy te dzielą się na kolagenazy, żelatynazy, stromelyziny i enzymy typu membranowego MT-MMPs oraz posiadają wspólne cechy: zawierają aktywny cynk metaliczny, syntetyzowane w nieaktywnej formie, znanej jako preproenzym, wydzielane do macierzy pozakomórkowej ECM, w której są aktywowane, rozpoznają i rozszczepiają składniki ECM oraz hamowane są przez płyn surowiczy i specyficzne pozakomórkowe inhibitory MMP.

Przykładowe enzymy MMPs oraz ich substraty

1. Kolagenazy: MMP-1, MMP-8, MMP-13 – mogą rozszczepiać wiele typów kolagenu, włączając typ I, II, III, V i IX, które są włókniste.
2. Żelatynazy: MMP-2, MMP-9 -potrafią przejąć i zaatakować IV typ kolagenu w błonie podstawnej naskórka, fibronektynę i lamininę.
3. Stromelyziny: MMP-3, MMP-7, MMP-10, MMP-11 -atakują podobne proteiny i peptydy.

Funkcje metaboliczne tych enzymów są zróżnicowane, nie tylko atakują tkankę łączną, ale również kierują rozwojem komórki poprzez regulację ilości czynnika wzrostowego.

4. Enzymy typu membranowego MT-MMPs – grają kluczową rolę w tej regulacji i w kontrolowaniu innych MMPs.

Enzymy MMPs można hamować za pomocą tkankowych inhibitorów TIMPs : TIMP-I, TIMP-II, TIMP-III, TIMP-IV.

Należy pamiętać, że owulacja i menstruacja oraz wzrost i spadek tych enzymów pojawia się cyklicznie co miesiąc, a cellulit jest ich procesem ubocznym, podobnie jak wiele chorób tkanki łącznej.

Hormony luteinizujące LH inicjują biochemiczną ścieżkę, która stymuluje produkcję progesteronu (hormonu ciałka żółtego), cytokin i prostaglandyn. Biochemiczne czynniki, działając na komórki granulosa i theca, produkują enzymy MMPs i ich tkankowe inhibitory TIMPs. MMPs niszczą pęcherzyk umożliwiający uwolnienie jajeczka. Inhibitory TIMPs uczestniczą przy produkcji progesteronu (corpus luteum) poprzez kontrolę rozrostu komórkowego i  rozwoju hormonów płciowych.

Chociaż sporo już wiadomo o fizjologii cyklu menstruacyjnego, to jednak nauka jest jeszcze bardzo daleko od zrozumienia wszystkiego. Na przykład nie wiadomo, jak estrogen jest powiązany z produkcją enzymów MMP i ich wykorzystaniem.

W cyklu menstruacyjnym pod koniec fazy wydzielniczej hormonów płciowych, następuje spadek estrogenów i progesteronów, który uważa się za krytyczny, jeśli nie kluczowy krok w procesie prowadzącym do bieżącej menstruacji.

Należy pamiętać, że błona śluzowa macicy jest grubą masą, złożoną z kolagenu i naczyń krwionośnych. Musi być wydalona z organizmu w ciągu kilku dni, aby zrobić miejsce dla rozwoju nowej błony śluzowej. Wymaga to zdecydowanego i błyskawicznego rozpadu substancji międzykomórkowej błony pod ścisłą kontrolą enzymów MMPs.

Chociaż pełna odpowiedź jest jeszcze nieznana, to wiadomo jednak, że spadek poziomu estrogenu i progesteronu inicjuje stymulację fibroblastów błony śluzowej macicy do wydzielania enzymu MMP-1. Wydzielanie to wydaje się być pod kontrolą interleukiny, szczególnie typu IL-1alphaf. Proces ten występuje podczas całej przymenstrualnej fazy, prawdopodobnie przez pięć do siedmiu dni.

Tajemnica powiązania cyklu menstruacyjnego z genezą cellulitu

Enzym MMP-1 jest wydzielany w takiej postaci nie tylko przez fibroblasty w macicy, ale również przez inne fibroblasty w całym organizmie. Ten fakt znajduje swoje potwierdzenie w chorobach skojarzonych z MMP. Choroba stawu skroniowo-żuchwowego czy więzadła przedniego krzyżowego jest domeną kobiet.

W przypadku tkanki tłuszczowej, zlokalizowanej na udach i pośladkach, głównym destrukcyjnym celem enzymu MMP jest tkanka łączna, a dokładnie rzecz ujmując- pasma włókien kolagenowych, które wspierają i utrzymują tkankę tłuszczową w oddzielnych przedziałach.

Jeszcze nie wiadomo, w jaki sposób niszczone są te pasma, ale przypuszcza się, że ta dewastacja odbywa się zupełnie przypadkowo (na chybił-trafił), toteż w rezultacie tkanka tłuszczowa pozyskuje przestrzeń, aby ją wypełnić i przesuwa się w górę i na boki. Pasma włokien kolagenowych, które nie zostały zniszczone, pozostają przymocowane do skóry właściwej (dermis).

Tworzy się zatem falisty układ wzgórz (bez pasm) i dolin (z pasmami wciąż przymocowanymi do dermis).
Beleczkowata postać tłuszczu jest podzielona w chaotyczny sposób. Tkanka tłuszczowa nie jest już ograniczana do anatomicznych przedziałów i ma wszelkie możliwości, aby rozwijać się wbrew prawidłowym procesom fizjologicznym, produkując nawet nowe komórki tłuszczowe w nowo stworzonych przestrzeniach.

I tak co miesiąc kolejny atak enzymów MMP  kierowany jest na niszczoną już wcześniej tkankę łączną i tłuszczową, uniemożliwiając jej naprawę i tworząc śmietnisko oraz spustoszenie dużą ilością rozdrobnionego kolagenu.

Rodzi się pytanie, jak ten atak enzymów MMP tam wyhamować? Może jakoś za pomocą inhibitorów TIMPs?

Różnica między perlatorem a generatorem mikrobąbelków jest zasadnicza  i – jak zawsze – tkwi w szczegółach.

Mikrobąbelki to bąbelki lub (jak kto woli) pęcherzyki wodne o bardzo charakterystycznych własnościach fizycznych.
Wypełnione powietrzem lub innym gazem, osiągają wymiary poniżej 50 mikronów i mogą być tworzone tylko w odpowiednio skonstruowanych generatorach, wbudowanych mechanizmach, komorach próżniowych znajdujących się we wnętrzu głowic prysznicowych, takich jak w BiWash Vita-C. Urządzenia te powstały w Japonii i tam też są produkowane.

Skrót patentu słuchawki prysznicowej Besty

W warunkach naturalnych jest ich mnóstwo w spienionych wodospadach lub też podczas sztormu we wzburzonych falach morskich. Woda musi dysponować wystarczającą energią, aby „rozbić się w pył”  i zamknąć powietrze w ekstremalnie drobniutkim bąbelku.

Perlator – cytuję definicję na Wikipedii – „to rodzaj wylewki, końcówki kranu, prysznica itp. zwiększający optycznie strumień wody poprzez znaczne jej napowietrzenie. Zgodnie z danymi producentów, perlator potrafi oszczędzić od 15% do 60% wody”.

Z innych źródeł dowiadujemy się, że perlator to sitko z drobnymi oczkami, zakładane na końcu wylewki (kranu),  dzięki któremu woda jest napowietrzana, aby ograniczać zużycie wody.
Taka jest jego idea i łatwo to sprawdzić. Spróbujcie po prostu w tym samym czasie napełnić  miskę wodą z kranu bez perlatora, a potem zróbcie to samo z kranu z perlatorem.

Perlator tworzy pęcherzyki powietrza o wymiarach powyżej 100 mikronów  i nie posiadają one charakterystycznych własności mikrobąbelków.

Mam nadzieję, że teraz wszystko jest jasne.

Dziękuję Ci.
Dziękuję Ci za to, że zawsze jesteś.
Dziękuję Ci za Twój upór i pragnienie, aby być.
Dziękuję Ci, że i ja wiem, jakie to cudowne uczucie.